Virtual Papel

hanggat maari ayaw ko ng magisip at minsan makaramdam ng hindi tama. ung mga feelings na negative. kase un ang choice ko dahil happiness daw is a choice. parang walang sense ang i-explain ang nararamdaman ko, kse nde ko tlaga minsan maintindihan. minsan may isang bagay akong naiisip tpos parang dun nakaconcentrate ung pakiramdam sabay matutuon sa ibang bagay. tae sa mga ganung pagkakataon, humihinga ako ng malalim tpos pilit kong alisin ung isip ko sa kung anu mang nega. ayoko na. tpos na ako sa pagiging depress, ayoko na ulit bumalik sa ka-depressan, wla ren nmng mangyayare. tsk wala lang kinakausap ko lang sarili ko..

sabe ko isa lang ang blog ko. oo nga. pero kung wala nmn tlaga akong sasabihin at puro pangngati lang ng isipan at imahinasyon, why not chocnut?! pwede ba akong magsumbong sau? bilang isang sekretong kaibigan. pramis pwede akong magsumbong at dumagdag sa eternal trash sa internet?! sige. sige, dito ako magsusumbong next time. alam mo iniisip ko minsan kung san napupunta ung mga dinedelete nteng files sa recycle bin. wala na ba sya totally? tska what if 85 years na kong nagboblog tpos nagdecide akong mag-quit, tpos nde na uso ang internet, mas advance na ang teknolohiya ngh 5 kembot. waaah! ewan. bothered.

1 month and 1 day. 

DVD marathon. check! lamon to the max. check! matulog sa gabe (Manila time). check! magupdate ng mga account. check! makapag simba tuwing Linggo. check! magnilaynilay. check! makapaghugas ulit ng plato. check! makita at makausap real time ang mga kasama ko sa bahay. check! ma-update playlist ko. check! makapanuod ng late night shows. check! mamasayal kasama ang pamilya. check! masikatan ng araw. check!

tapos nyan labanan ulit.

Ang nakaraan…

back to manila time.

sa 29th floor cybermall, eastwood

sa unang unang row ng workstations

papuntang ops,

natutuyuan na ko ng laway.